Ο Λάμπρος Οικονομίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λέρο. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και υποκριτική στη Δραματική Σχολή «ΑΡΧΗ» της Νέλλης Καρρά, με βασικό δάσκαλο τον Βασίλη Μαυρογεωργίου.
Στη συνέχεια εξειδικεύτηκε στη Σκηνική Πάλη στη σχολή «ID FIGHT» του Λονδίνου, υπό την καθοδήγηση του Ronin Traynor (κύριου δασκάλου της Βρετανικής Ακαδημίας Σκηνικής Πάλης και δασκάλου θεατρικών όπλων στην Ένωση Αμερικανών Σκηνοθετών Μάχης), καθώς και των Dan Styles, Taylor Chadwell, Maria Katkova και Andrei Zayats.
Είναι κάτοχος πιστοποιήσεων από την «British Academy of Stage and Screen Combat» (BASSC) στη σκηνική μάχη, συμπεριλαμβανομένων της ξιφασκίας (fencing), της πειρατικής ξιφασκίας (swashbuckling), της άοπλης πάλης, της μάχης με μαχαίρια, του κονταριού, καθώς και στη χρήση στρατιωτικών και αστυνομικών όπλων.
Έπειτα ακολούθησε μετεκπαίδευση στην υποκριτική για την κάμερα, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φάνη Μουρατίδη, με διδάσκοντες τους Δημήτρη Ινδαρέ, Μαριάννα Τουμασάτου, Χρήστο Δήμα, Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Σοφία Δημοπούλου και Στέφανο Σιταρά.
Παράλληλα, επεκτάθηκε στη διασκευή πεζών κειμένων για σενάριο και παράσταση, υπό την εποπτεία του Δημήτρη Κουρούμπαλη.
ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ (ΣΚΗΝΕΣ ΒΙΑΣ ΜΕ Η ΧΩΡΙΣ ΟΠΛΟ)
Κύριος στόχος του μαθήματος είναι η επαγγελματική διαχείριση σκηνών βίας ή ερωτικού περιεχομένου, με βασικό γνώμονα τη σωματική και συναισθηματική ασφάλεια των συμμετεχόντων, καθώς και την ασφάλεια των αντικειμένων και του χώρου. Στη συνέχεια, δίνεται έμφαση στην αληθοφανή και υποκριτικά ολοκληρωμένη απόδοσή τους.
Οι συμμετέχοντες θα μάθουν να προετοιμάζουν το σώμα και την ψυχολογία τους σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εκάστοτε σκηνής, να εκτελούν χορογραφίες μάχης, να χειρίζονται σκηνικά όπλα, να θέτουν προσωπικά όρια και να λειτουργούν με βάση τον κώδικα δεοντολογίας σε πρόβα ή γύρισμα.
Παράλληλα, καλλιεργούν τη λεπτότητα, την ακρίβεια και την αίσθηση του ρυθμού — εργαλεία απαραίτητα για κάθε επαγγελματία του καλλιτεχνικού χώρου.
Το μάθημα είναι ανοιχτό σε όλους.
Θάνος Χατζόπουλος
Ο Θάνος Χατζόπουλος είναι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Δήμου Αγίας Βαρβάρας “Ιάκωβος
Καμπανέλλης”. Έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός με τον Νίκο Τουλιάτο, την Έφη Θεοδώρου και την Ρούλα Πατεράκη.
Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών ως ηθοποιός & βοηθός σκηνοθέτη της Άντζελας Μπρούσκου και των Μανώλη Δούνια – Αιμίλιου Χειλάκη.
Επιπλέον βραβευτεί για τους μονολόγους που έχει σκηνοθετήσει στο έργο “Ο ουρανός κατακόκκινος”, της Λούλας Αναγνωστάκη & “Frida
Kahlo: Ο μαύρος Γλάρος καταμεσής στα πτώματα”. Έχει συμμετάσχει σε προγράμματα Erasmus+ (2ο & 4ο θεατρικό πρόγραμμα νέων) – Jerez de la
Frontera – Ισπανία & με την Fabrica Athens και τον γερμανικό Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό Mostar Friedensprojekt στο Βερολίνο.
Τον Νοέμβριο του 2025 συμμετείχε ως συν- εισηγητής στο εργαστήριο «Αν “Ναι”, πόσο “Ναι” & αν “Όχι”, πόσο “Όχι”;» με εισηγήτρια τη Ντέπυ Γοργογιάννη, πανω στην κίνηση και χορογραφία με εστίαση στην εγγύτητα καθώς στην σκηνική βία στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.
Τελος, έχει ασχοληθεί με τον σύγχρονο χορό, τα ακροβατικά & τις πολεμικές τέχνες.
ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ - ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
Θέατρο Ντοκουμέντο
Μάθημα Υποκριτικής – «Kενό έδαφος» (με στοιχεία από το «θέατρο ντοκουμέντο»)Πώς γεννιέται μια σκηνική πράξη; Πώς ένα κείμενο μετατρέπεται σε δομημένο, ζωντανό θεατρικό λόγο;
Το μάθημα επικεντρώνεται στη διαδικασία: στην έρευνα, στη δραματουργική ανάλυση και στη συνειδητή σύνθεση υλικού. Οι συμμετέχοντες δουλεύουν πάνω σε θεατρικά, λογοτεχνικά ή ντοκουμέντα κείμενα, αποδομώντας τα και επανασυνθέτοντάς τα μέσα από μια προσωπική ερμηνευτική οπτική.
Με άξονες σκέψης που συναντούν τη δραματουργική προσέγγιση, το μάθημα αντιμετωπίζει τον ηθοποιό ως ερευνητή και δημιουργό:
Πώς οργανώνεται ένας μονολογικός λόγος;
Πώς δομείται η αφηγηματική στρατηγική;
Πώς η έρευνα μετατρέπεται σε σκηνική πρόταση;Ένα μάθημα υποκριτκής σε μορφή εργαστηρίου, για όσους θέλουν να δουλέψουν σε βάθος, να καλλιεργήσουν προσωπική μεθοδολογία και να αναπτύξουν συνειδητή δραματουργική σκέψη.
Εσύ, πόσο έτοιμος/η είσαι να αναλάβεις την ευθύνη της σύνθεσης του δικού σου υλικού;
Στόχοι ΜαθήματοςΤο μάθημα στοχεύει:
Στην κατανόηση της δραματουργικής δομής ενός κειμένου (θεατρικού, λογοτεχνικού ή ντοκουμέντου).
Στην ανάπτυξη ικανότητας αποδόμησης και ανασύνθεσης μονολογικού λόγου.
Στην καλλιέργεια ερευνητικής μεθοδολογίας του ηθοποιού.
Στη διαμόρφωση προσωπικής στρατηγικής σύνθεσης σκηνικού υλικού.
Στην ενίσχυση της αυτονομίας του ηθοποιού ως συν-δημιουργού.
Μεθοδολογία
Η εκπαιδευτική διαδικασία είναι εργαστηριακή και βασίζεται σε τρεις πυλώνες:
1. Έρευνα
Συλλογή και μελέτη υλικού (κείμενα, αρχειακές πηγές, μαρτυρίες).
Ανάλυση θεματικών αξόνων και δραματουργικών δομών.
Χαρτογράφηση αφηγηματικής προοπτικής και φωνής.
2. Αποδόμηση
Διάσπαση του κειμένου σε νοηματικές και ρυθμικές μονάδες.
Εντοπισμός εσωτερικών αντιθέσεων, σιωπών και μετατοπίσεων.
Διερεύνηση πολλαπλών δυνατοτήτων ερμηνευτικής προσέγγισης.
3. Σύνθεση
Αναδόμηση υλικού σε ενιαία μονολογική μορφή.
Οργάνωση δομής, ρυθμού και δραματουργικής καμπύλης.
Παρουσίαση και ανατροφοδότηση με έμφαση στη σαφήνεια της πρότασης.
Με την ολοκλήρωση του μαθήματος, οι συμμετέχοντες θα έχουν:
Δημιουργήσει έναν ολοκληρωμένο μονολογικό άξονα ή σύνθεση.
Αναπτύξει εργαλεία δραματουργικής σκέψης.
Διαμορφώσει προσωπική μεθοδολογία προσέγγισης κειμένου.
Σημείωμα σκηνοθέτη:
Σήμερα προτιμούμε την “ ήρεμη” πλήξη του κινητού ακόμα και σε δημόσιο χώρο, παρά την έντονη επαφή με το περιβάλλον. Προτιμούμε μια ασφαλή, εγκλωβισμένη ζωή παρά μια ρευστή συναναστροφή με αγνώστους.
Γιατί; To πλήθος δεν είναι το φυσικό περιβάλλον του ανθρώπου; Ένα “λουτρό ζωτικότητας” μες τα πλήθη είναι απειλή; Δεν είναι αναγκαίο ζητούμενο;
Ο Ένας δεν είναι Όλοι; Ο Ένας δεν είναι Εμείς;
..ποιος από μας δεν ονειρεύτηκε το θαύμα ενός ποιητικού πεζογραφήματος , μουσικού χωρίς ρυθμό και χωρίς ρίμα, αρκετά εύκαμπτου και αρκετά απότομου για να προσαρμοστεί στις λυρικές κινήσεις της ψυχής , στους κυματισμούς της ονειροπόλησης , στα αναπηδήματα της συνείδησης;…..
..αυτό το βασανιστικό ιδανικό, γεννιέται κυρίως από την διαβίωση στις μεγαλουπόλεις, από την διασταύρωση των αναρίθμητων σχέσεών τους...
….. όπου κάθε τι φρικαλέο ανθίζει σαν άνθος…..
...Σ αγαπώ , ω αισχρή πρωτεύουσα! Εταίρες και κακούργοι, τέτοιες συχνά προσφέρετε απολαύσεις , που ο αμύητος όχλος δεν τις καταλαβαίνει..
(από τον πρόλογο και τον επίλογο του βιβλίου “η μελαγχολία του Παρισιού” Σαρλ Μπωντλαίρ)
Στην παράστασή μας αφετηρία αποτελεί το ποίημα «Κιόλας» του Charles Baudelaire, το οποίο πραγματεύεται τη μελαγχολία που συνοδεύει την ολοκλήρωση της επιθυμίας σε ένα ονειρικό ταξίδι προς αναζήτηση της στεριάς. Στο δικό μας σκηνικό ταξίδι ως μοναχικοί ταξιδευτές της σύγχρονης πόλης που δεν προσφέρει καμία ασφάλεια, στραφήκαμε προς το όνειρο. Όχι ως διαφυγή, αλλά ως τόπο κατοίκησης της έλλειψης. Το όνειρο του ενός έγινε τοπίο για τον άλλον. Και ανακαλύψαμε πως μπορούμε να κοιταζόμαστε στα μάτια όταν δίνουμε χώρο στο παιδί που υπήρξαμε και μέσα στο οποίο συνεχίζουμε να ζούμε. Και σαν ηλιοτρόπια γέρνουμε προς το φως της σκηνής, όχι για να φωτιστούμε, αλλά για να εκτεθούμε. Με τη σκέψη πως ίσως τελικά ο ένας να ζει μέσα στο όνειρο του άλλου. Και αυτή η αλληλοκατανόηση δεν παρηγορεί πάντα. Αλλά μας ξυπνά.
